Beş Kelime ile Hayatımı Değiştirdiler

Sadece beş kelime. Beş kelime ile hayatım değişti. Size söylesem sizinde değişir mi diye merak ediyorsanız dikkatlice dinleyin beni. Japonya’da her okulda olan spor festivali var. Spor festivaline herkes katılıyor ve bende sınıftaki ekibimle beraber bu festivale katıldım. Festivalde çeşit çeşit oyun vardı. İlki basketboldu çok güzel oynadık ve ilk üçte yerimizi aldık. Kimse birinci olmadı diye üzülmedi. İkinci oyun çok garip bir oyundu. Dört kişi ayaklarımızı bağladılar ve koşmamızı istediler. Çok korkunç bir oyunu ve ben ilk defa böyle bir şey yapacaktım. Yani benim yüzümden kaybedeceğimiz çok açık ortadaydı. Yapamayacağımı söylemeye çalıştım, denememi ve yapabileceğimi söylediler. Benim yüzümden kaybetmelerinden çok korkuyordum ve korkumun gerçek olmasından daha da çok korkuyordum. İçimde çok büyük bir stres vardı çünkü cidden arkadaşlarım benim yüzümden kaybederlerse üstümde kötü bir imaj oluşacağını biliyordum en azından Türkiye’de yaşadıklarım bana böyle bir etki bırakmıştı. Zaman geldi, yerimizi aldık ve ayaklarımızı bağladık. Ben korkudan dolayı ter içindeyim. Öğretmen başla işareti olarak balonu patlatır ve yarışma başlar. Sonuç ne oldu biliyor musunuz? Herkes sahada en az bir kez düşüp en fazla üç kez düşerken biz en az dokuzu benden olmak üzere on kez düştük. Kaybettik, korkum gerçek olmuştu. Çok üzülmüştüm ağlamak istiyordum. Arkadaşlarımdan binlerce kez özür dilemeye başlayacaktım fakat bir kez özür diledikten sonra beş kelimelik bir cümle doğrultusunda çok feci bir şekilde kilitlendim. Arkadaşım bana aynen şunu söyledi: “Kaybetmekten korkma, kaybetmeden kazanmaktan kork.” dedi. Bu cümle beynimde bir hata verdi ve binlerce kez düşündüm. Beynim bilgisayar gibi ısınmaya başlarken o cümleyi kafama kazımaya başladı ve o cümle benim o saniyeden sonraki hayatımı değiştirdi. Sadece beş kelimden sözediyoruz. O saniyeden sonra hiçbir oyuna katılmakta itiraz etmedim. Sırada ip atlama vardı ve yarışma başladığında atlayamadım ayağıma takılıp yere çok sert düştüm, ayak tırnağım çok can acıtıcı şekilde batmaya başladı, kaybettim, sınıfım birinci oldu ama tüm bunlara rağmen geleceğimden umudumu kesmemeye başladım. Kaybede kaybede kazanmayı ben böyle öğrendim. Bir canlıya öğretilmesi gereken en önemli şey olması gerek.

Bu sözü gelecekte büyük makamıma geldiğimde herkese hatırlatmak üzere buraya bırakıyorum:

“Kaybetmekten korkma, kaybetmeden kazanmaktan kork!”

İlk Haftam ve Öğrendiklerim

Japon eğitim sistemindeki 1. haftamı da tamamladım. Hadi gelin bu haftayı analiz edelim:
1) Hiçbir zaman doğru trene binmedim. Etrafama baktığımda vay canına buraları hiç görmemişim dedim ve ciddende görmediğimi farkederek yanlış trene bindim ve o yerleri görerek yanlış yer olduğunu öğrendim. Hata yaptım.
2) Dillerin sadece sözel değil bedensel açıdanda farklı olduğunu umursamadan hareket ettim ve çok yanlış anlaşıldım. Hata yaptım.
3) Sanat dersinde ben yapamam, çizemem dedim. Öğretmen bana sıkılmadan 1 saat boyunca aşama aşama gösterdi, zihnime soktu ve çizebildiğimi keşfettim. Hata yaptım.
4) Yemek kültürlerine alışamam dedim. Hayatımda böyle bir deneyimin bir daha olmayacağını farkettim. Hata yaptım.
5) İlk gün herkese çok soğuklar dedim, bunlarla iş yürümez dedim. Daha ilk haftanın sonunda ne kadar iyi olduklarını anladım. Hata yaptım.
6) Ben bu yazıyı asla okuyamam, öğrenemem dedim. İki gün sonra hangi istasyonda olduğumu haritadan değil istasyon tabelasını okuyarak öğrendim. Hata yaptım.
7) Bisikletle hep sağdan gittim, karşıdan karşıya hep bisikletin üstünde geçtim ve yanlış olduğunu öğrendim. Hata yaptım.
8)Ben burda bir yıl kalamam dedim, içlerinden bana bir yıl sonra böyle düşünmezsin dediler. Hata yaptım.

Hatayı BEN yaptım. Hata yaptığımda kimse beni odasına çağırmadı, kimse suratıma bağırmadı, kimse bana trip atmadı, kimse bana laf atmadı, kimsenin gözünün önünde küçük düşmedim çünkü bana dedilerki öğrenmekte öğrenilir. Millet olarak en büyük farkımız bu olabilir. Biri öğrenmen için bekler. Diğeri öğrenmeyi öğretmeye çalışır.